تعرفه گاز در مشگین‌شهر باید تغییر یابد

هتل‌ ساوالان مشگین‌شهر در اختیار افراد بی‌سرپناه قرار گرفت

مشگین شهر قهرمان مسابقات مینی‌فوتبال جام پرچم آقایان استان اردبیل شد

بلاتکلیفی ۶ ساله استخر مشگین شهر قابل قبول نیست

منشور سازمان ملل متحد قربانی اهداف شیطانی وخبیث امریکای جنایتکار شده است

ساماندهی سد اینچه‌نو مشگین‌شهر نیازمند ۵۰۰ میلیارد ریال اعتبار است

رهاسازی ۲ بهله عقاب طلایی در مشگین‌شهر

مشگین شهر قهرمان مسابقات لیگ برتر والیبال بانوان اردبیل شد

ارشق را باید منطقه آزاد اعلام کرد

مردم با بصیرت کشورمان با رهبری داهیانه رهبر حکیم؛ صف خود را از اغتشاگران جدا کردند

ساخت بیمارستان جدید مشگین‌شهر از سرگرفته شد

برترین‌های جشنواره تئاتر منطقه‌ای مشگین‌شهر معرفی شدند

کد خبر: 6781 | تاریخ انتشار: 19:47:00 - چهارشنبه 19 فروردین 1394 | 2 نظر | |

احمد رضایی:

رسم دلواپسی یا موسم دلواپسی / چرا زمانی که قطعنامه ها صادر می شد دلواپس نشدند

 ایلقار نیوز : به جرات می توان گفت مباحث پیرامون مذاکرات هسته ای در کنار اخبار مربوط به فسادهای کلان اقتصادی، در صدر مطالب منتشره در رسانه ها بوده و موضوعات مورد بحث بین آحاد مردم جامعه را به خود اختصاص داده و هم اکنون نیز بیانیه مذاکرات فشرده و حساس لوزان در صدر اخبار قرار گرفته و در تمام سطوح و اقشار مختلف جامعه درباره آن بحث و اظهار نظر صورت می گیرد. در این بین دو طیف سیاسی داخل کشور با دیدگاه ها و  مواضع خاص  نسبت به این مذاکرات مشاهده می شود. در یک سمت طیفی فکری و سیاسی که اکثریت را هم با خود دارد و نسبت به روند مذاکره احساسی خوشبینانه و امیدواری دارند قرار گرفته و در سمت دیگر گروه نه چندان عمده  که به یمن دارا بودن امکانات و عقبه رسانه ای قوی از جمله صدا و سیما و همچنین حمایت برخی شخصیت های با نفوذ صدایشان خیلی بلند است. هر یک  دیدگاهی متفاوت دارند  و مدت مدیدی است بین این دو  بحث و اختلاف نظر بسیار عمیق در جریان می باشد.

delvapasاز آن جا که روحانی بعد از پیروزی در انتخابات می دانست بدون رفع تحریم های کمر شکن و بدون گشایش در روابط خارجی و خروج از انزوا نمی تواند گرهی از مشکلات به ارث رسیده دولت احمدی نژاد باز کرده و  کاری از پیش  ببرد، لیکن  با ورود به بحث هسته ای مرحله جدیدی را کلید زد که از جمله شعارهای تبلیغاتی او در انتخابات سال ۹۲ بود. او در اولین وهله محوریت مذاکرات را از دبیر شورای عالی امنیت ملی به وزارت خارجه محول و موجب تمرکز نیرو در مذاکرات گردید. با حمایت رهبری انقلاب از تیم مذاکره کننده، توان و روند مذاکرات جدیت دو چندان پیدا کرده و منجر به توافق ژنو شد که سر آغاز و پیش در آمدی بر بیانیه لوزان و در آینده نزدیک توافق نهایی خواهد شد. رسیدن به این بیانیه نزدیک به ۱۸ ماه زمان برده است که نشان از پیچیده بودن روند مذاکرات دارد. بعد از بر سر کار آمدن دولی روحانی در کشور اصطلاح جدید و کم کاربردی در بین اصطلاح های رایج  سیاسی پدیدار شد که در مقابل دولت روحانی و بلاخص جریان مذاکرات قد علم کرده و تبدیل به شناسنامه مخالفان تندرو روحانی شد. آن اصطلاح جدید و بحث بر انگیز دلواپسی نام گرفت. این گروه به اصطلاح دلواپس برای اولین بار با تشکیل یک همایش و نام گذاری آن به نام<<ما دلواپسیم >> وارد میدان تقابل با روند مذاکرات – که مجری آن دولت دلخواه این گروه نبود – شدند.

دلواپسی خوب یا بد؟

رهبری انقلاب در سخنرانی اول سال در مورد دلواپسی سخنانی با این عنوان ایراد کرد که “این که عده ای نسبت به یک مسئله مهم کشور، دلواپسی و دغدغه داشته باشند، جرم نیست و هیچ مانعی ندارد اما این نباید به معنای متهم کردن و نادیده گرفتن زحمات و خدمات باشد و از آن طرف نیز دولت و طرفداران آن، نباید کسانی را که اظهار دغدغه و دلواپسی می کنند، مورد اهانت قرار دهند” با توجه به سخنان رهبری دلواپس بودن در امورات کشوری باید با استقبال دولت مردان روبرو شود و دلواپسی نیز با اتهام زنی و عناوینی مانند وطن فروشی و  همراه نباشد و و در تمام دولت ها و در هر زمان و مکانی برای  هر موضوعی طرح شود. دلواپس بودن نوعا در همه جهات بسیار لازم و ضروری است و موجب دقت و هوشیاری خواهد شد، تا از انجام اشتباه جلو گیری شود. دلواپسی در مقابل خوشبینی بیش از حد و اعتماد بی حد و حصر قرار می گیرد، پس دلواپسی و دلواپس بودن بد نیست که لازم و ضروری هم است.

این دلواپسی برای منافع کشور است یا اینکه دلواپسی دلواپسان برای آینده سیاسی کشور است؟

حال این پرسش مطرح می شود. آیا دلواپسی گزینشی و فصلی آن خاصیت مفید خود را خواهد داشت؟ چرا دلواپسی این عزیزان از زمانی آغاز شد که نامزد مورد نظر آن ها دکتر جلیلی نتوانست بیش از ۴ میلیون رای به دست آورد و حسن روحانی کلید دار پاستور شد. آری قضیه از اینجا جالب می شود که همزمان با شکست کاندیدای تندورهای اصولگرا که حتی مورد حمایت اصولگرایان میانه رو و عمل گرا هم قرار نگرفت، دلواپسی هم شروع و هدف اصلی این دلواپسی مذاکرات هسته ای تعیین می شود. مذاکراتی که در صورت به نتیجه رسیدن آن بسیاری از رویدادهای انتخاباتی و سیاسی  پیش رو و آینده را تحت شعاع خود قرار می دهد. حتی امکان آن وجود دارد اصولگرایان تندرو که رسم دلواپسی پیشه کرده اند تا چندین سال متمادی لااقل از صحنه قدرت اجرایی که لازمه آن راهیابی به پاستور در دست گرفتن قوه مجریه است را از دست بدهند و در انتخابات آینده مجلس شکست سنگینی را پذیرا باشند (البته در مورد انتخابات مجلس شورای نگهبان قانون اساسی می تواند با رد صلاحیت عده ای قسمتی از ناهمواری ها را برای دلواپسان هموار کند). دلواپسان می دانند اگر این بحران سیاسی و اقتصادی که حاصل عملکرد ضعیف و فاجعه بار دولت منتسب به آن ها به دست دولت اعتدال و متمایل به اصلاحات حل و قصل شود تاثیر بسزایی در مقبولیت روز افزون آن ها خواهد داشت آری بیشتر این تحرکات ریشه در نگران آن ها درباره آینده دارد که البته پر بی راه هم فکر نمی کنند. در حالی که حل فصل قضیه تحریم و حق استفاده از انرژی هسته ای صلح آمیز با تدبیر سیاستمداران و دولتمردان کار بلد و متعهد همچون دکتر ظریف و تیم همراه وی و صلاحدید و راهنمایی های رهبری و همراهی گروههای سیاسی و مهمتر از همه خواست و حمایت قاطبه مردم امکان پذیر بوده و به نتیجه مطلوب نزدیک می شود و قرار نیست موفقیت در این برهه حساس به نام یک شخص و یا گروهی مصادره شود.  آنچه راق م در سطور فوق آورد قسمتی از دلایل دلواپسی های دلواپسان می باشد. در حالی که در دولت گذشته آن چنان ظلمی بر نظام و مردم رفت که کم سابقه بود اما دریغ ار یک دلواپسی ناقابل. اما در مقابل حتی در برابر منتقدین هم قد علم کرده در صدد سرکوب طرف منتقد بر می آمدند.

آری تندروهای دلواپس به خیال خود فکر می کنند که دولت تدبیر و امید  نباید سنگرها را یکی پس از دیگری فتح کند. که ما حصل آن افزایش محبوبیت اعتدالیون و  اصلاح طلبان خواهد بود و  چنین شد که دلواپسی از نوع گزینشی را لازم و واجب دانستند حال به این موضوع پی می بریم که آیا این دلواپسی برای مردم، ملت و کشور است یا مقصود چیز دیگری است. البته واضح است دلواپسی که فصلی و موسمی باشد جزء آن چه آوردیم نخواهد بود.

این سؤال ها باید از دلواپسان کرد که چرا دوستان آن زمانی که کشور در دست همقطاران شان بود و این قطعنامه ها  یکی پس از دیگری صادر می شد و  ریس جمهور وقت آن را کاغذ پاره ای بیش تلقی نمی کرد و در پاسخ می گفت آنقدر قطعنامه بدهید تا قطعنامه دان تان پاره شود دلواپسی نمی کردند. آیا درد رنجی که بر مردم به سبب تحریم های  ظالمانه که بهانه آن را دولت عدالت محور به دست دشمن داده بود تحمیل شد، دلیل کافی برای دلواپسی آنان مهیا نمی کرد. آیا این دلولپسی است یا دل در نفع خود داشتن. آیا دلواپسان نگران آینده مملکت هستند یا نگران منافع شان؟ نه آن زمانی که منافع شخصی و یا گروهی اقتضاء کند.

احمد رضایی /مشکین سلام

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است


2 ديدگاه مطلب براي " رسم دلواپسی یا موسم دلواپسی / چرا زمانی که قطعنامه ها صادر می شد دلواپس نشدند " ارسال شده است.

  1. فرهاد يادگاري گفت:

    وقتي حدود يك صد سال پيش طبق قرار داد ننگين دارسي امتياز استخراج و پالايش نفت ايران با حاتم بخشي مظفرالدين شاه به انگلستان واگذار شد يك عده روشنفكر نماي وطن فروش گفتند كه مظفرالدين كار خوبي كرد اين مواد زشت و بد بو را به انگليسي ها داد سالها گذشت كه يك مصدق پيدا شد و مردم را متوجه كرد كه چه طلا و مواد باارزشي را از دست داده اند و نهايتا با هزينه سرسام آور نفت را ملي كرد و انگليسي ها هم با كودتاي ٢٨ مرداد انتقام از مصدق گرفتند حال آقاي رضايي شما رفتار مظفرالدين شاههاي عصر حاضر را تاييد كنيد معلوم نيست براي ملي كردن انرژي هسته چند مصدق بايد از دست بدهيم؟

  2. فرهان88 گفت:

    اقا فرهاد مگه قراره مسئله هسته ای را ببخشیم یا به کسی بدییم بابا مذاکره میکنییم تا دهن زورگویانو ببندییم الان با صد سال پیش فرق میکنه عزیز نگران نباش مذاکره میکنیم تا به حق قانونی خود برسیم امید داشته باش حتما به حقمان میرسیم .انشاالله

ارسال نظر

نظراتی که حاوی توهین و تضییع حق بوده یا ضعیف و دارای بار حقوقی باشد، تائید نخواهند شد


آخرین اخبار