حل مشکلات مردم مستلزم پیوند نهادهای انتخابی ،نهادهای مجلس – شورا

حقوق بشر و بشرهایی که بشرترند

«احساس حقارت می کنیم!»

آزمون بزرگ پیش روی شورای شهر جدید

کابینه جدید و مشکلات مردم

فولاد سبلان و سکوت مسئولان

« دالغا ، دالغا اُوخ » مرثیه ناز بالا ، آتنا اصلانی اوچون

اردبیل ، چالش های پیش روی و فرصت های توسعه پایدار

فضای سبز شهری ؛مشکلات و راهکار

اینجا سرزمین شهید بنی هاشم است

راه سوم

بهبود شاخص سرمایه اجتماعی در دولت یازدهم

کد خبر: 26181 | تاریخ انتشار: ۸:۰۴:۳۸ - جمعه ۷ مهر ۱۳۹۶ | بدون نظر | |

اکبر عطایی:

تله سیژ شابیل بودن یا نبودن ؟!!

ایلقار نیوز :اکبر عطایی /  تله سیژ شابیل یکی از طرح‌های بود که دولت در اجرای آن ناکام ماند و باوجود ۲۰ ساله شدن این طرح در بلاتکلیفی محض به سر می‌برد

پروژه‌ای که هزینه‌ای بالغ‌بر ۱۲ میلیارد ریالی دولتی‌ها نتوانست آن را به سرمنزل مقصود برساند اما با اقدامات انجام‌گرفته در یک ماه گذشته این پروژه با حضور سرمایه‌گذاران ،جانی دوباره گرفته و امید برای راه‌اندازی آن بیشتر شده است

طرح تله سیژ شابیل در سال ۱۳۷۸ با مشارکت شهرداری‌های مشکین‌شهر، لاهرود، رضی و سازمان همیاری شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور آغازشده بود و در فاز اول این طرح ۱۷ دکل در مسیری به طول ۱۶۰۰ متر احداث شد که باوجود هزینه‌ای بالغ‌بر ۱۲ میلیارد ریال، در نیمه‌راه بلاتکلیف رهاشده بود

حضور سرمایه‌گذار بخش خصوصی برای رونق گردشگری بخش لاهرود و کوه سبلان که سالانه پذیرای هزاران نفر از گردشگران و کوهنوردان است را باید به فال نیک گرفت

با توجه به رونق گردشگری در مشکین‌شهر لزوم توسعه متوازن در سایر شهرها و بخش‌های مشکین‌شهر امری ضروری است و استفاده از سرمایه‌گذاران بخش خصوصی در تسریع این روند مؤثر خواهد بود

بخش لاهرود باوجود استعداد و منابع خدادادی ازجمله سلطان آب‌های گرم معدنی ( قوتورسویی ) و شابیل همچنین چشم اندازی زیبای طبیعی شیروان درسی و قرارگرفتن انها در دامنه سبلان از رشد متوازنی در بخش گردشگری برخوردار نبوده است و استفاده از این همه موهبت‌های تاریخی و طبیعی نیازمند استفاده از ظرفیت‌های بخش خصوصی است

در بخش سرمایه‌گذاری به دلیل نبود منابع مالی در شهرداری‌ها و یا سایر ادارات و همچنین اصل ۴۴ قانون اساسی درزمینهٔ خصوصی سبب شده تا بیشترین تمرکز در بخش سرمایه‌گذاری بخش خصوصی است

دریکی از کانال‌های شهر مطلبی منتشرشده بود از فردی بانام مستعار  “یاشار خیر اندیش” که بر خلاف نام اش بیشتر “شراندیش” است  با ادبیاتی سخیف نوشته شده بود: “با بی عرضگی اجازه ندهید بیگانگان قابلیت هایمان را به یغما ببرندبه قول مثل معروف،دیگی که برای ما (مشگین شهرمان) نجوشد  همان بهتر که سر سگ توش بجوشدهمان بهتر که بپوسد و تعطیل شود تا اینکه تبدیل به زباله دانی مسافرانی شود که سودشان را به جیب غریبه های تهران نشین میریزند”

نگاه های تنگ نظرانه و متحجرانه اینچنینی دیگر در دنیا جایی برای بحث ندارد چراکه اکثر کشورها علاوه بر سرمایه گذاران داخلی به دنبال سرمایه گذاران خارجی هستند تا از منابع مالی آنها برای توسعه کشور خود بهره مند شود و به تبع آن سودی نیز برای سرمایه گذار حاصل می شود

بسیاری از شهرها ی استان و ایران در حسرت داشتن چنین مواهب الهی هستند و پوسیدن دکل ها و عقب ماندگی و حیف و میل بیت المال کاری از پیش نخواهد برد

شعار استقبال از سرمایه گذار و بوسیدن دستانشان صرفا مختص سرمایه گذاران بومی نیست و جایی که سرمایه گذاران بومی توان و تخصص لازم برای راه اندازی پروژه را ندارند باید از سرمایه گذاران غیر بومی و حتی خارجی نیز بهره ببریم چراکه در سایه این سرمایه گذاری ها علاوه بر اشتغال مستقیم بسیاری از اهالی نیز به صورت غیر مستقیم از آن بهره مند خواهند و موجبات رونق اقتصادی منطقه فراهم خواهد شد

 

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر

نظراتی که حاوی توهین و تضییع حق بوده یا ضعیف و دارای بار حقوقی باشد، تائید نخواهند شد


آخرین اخبار