ایلقار نیوز:بختیار؛ جدال وکشمکش دو طیف قدرت طلب و قدرت خواه در رأس هرم حکومتی بدور از تضادهای فکری وعقیدتی موجب بروز برخوردهای سیاسی وتنشهای گاه حادّ قدرتمندان و مدیران طراز اوّل گردیده که در این ایام با نامهای اصولگرایی و اعتدال گرا از دیگران تمیز داده می شوند و هریک به گونه ای در صدد یارگیری بیشتر برای اعمال فشار برجناح مقابل خود هستند! امّا در این بین آنچه مورد توافق اکثر منتقدان و تحلیل گران سیاسی و اجتماعی کشور می باشد همسویی این دو طیف در اصول کشورداری و مدیریت و نیز برنامه های کلان اقتصادی و توسعه ی کشور است که برنامه ریزی هر دو براساس اولویتهای اقتصادی و بخصوص اقتصاد بازار آزاد استوار است!‌ (که در کشور ما بصورت انحصارات خاص برای افراد خاص نمود پیدا کرده است) و خواهان طرحهای لیبرالیستی در حوزه ی توسعه اقتصاد و ورود بخش خصوصی و سرمایه داران پرمایه و بخصوص سرمایه گذاران خارجی در حوزه های گوناگون هستند! چرا که به زعم ایشان اقتصاد دولتی و مدیریتهای متمرکز با افزونی قدرت مرکزیت خواه نتوانست پاسخگوی نیازها و ایجاد مسیر توسعه و پیشرفت بوده باشد! به یاد داشته باشیم که این هر دو طیف در مواجهه با اصل توسعه سیاسی و فرهنگی و نیز شفاف سازی و شایسته سالاری، اغلب و غالبا در جبهه ی تردید و ترس و مخالفت قرار دارند ! در این میان گروه اصلی و ناسازگار با این دو طیف که البته با مراتب مختلف ناهمگونی در مواجهه با ایشان که درجه ی تقابل از اصولگرا به اعتدالیون متغیرهای خاص خود را به همراه دارد اصلاح طلبان هستند که هم از لحاظ ترکیب و چیدمان و هم از لحاظ فکر و اندیشه در اصول کلی و مدیریتهای کلان تفاوتهای عمده ای با ایشان دارند و در تحلیلهای اقتصادی و اجتماعی معتقد به پیشگامی توسعه سیاسی و فرهنگی و بر لزوم شفاف سازی پای می فشارند و اینک در پی کسب جایگاههای قدرت در بدنه ی اصلی دولت و بسترسازی برای ایجاد نگرشی جدید در میان برنامه ریزان اصلی حکومتی هستند!‌

امّا با این اوصاف و ب در نظر گرفتن این کلاف بسیار درهم پیچیده سوالات عدیده ای مطرح می گردد که بایستی برای روشن شدن اذهان عمومی پاسخهای روشن و تحلیلهای منطقی از جانب اندیشمندان جناحهای درگیر اجتماعی و صد البته از جانب اصلاح طلبان به پرسشهای مردمی در حوزه های مختلف ارایه گردد!

بد نیست یادآوری کنیم که :در طول دو سال گذشته و علی رغم شعارها و مباحث مطرح شده از سوی مدیران دولت تدبیر و امید شاهد عملکردهایی کاملا منطبق بر مبنای الگوی کاری دولت قبلی و حرکت بر ریل اصول اقتصادی منهای ارجحیت توسعه ی سیاسی و مشارکت های مدنی و اجتماعی مردمی هستیم و شاید تنها تفاوت آشکار در این زمینه نوع نگاه و تعاملات با کشورهای اروپایی وبخصوص 1+5 باشد!‌ و به نظر چنین می رسد که به گمان گردانندگان تئوریک دولت مستقر،‌تنها راهکار برون رفت از مشکلات کشور تنها وتنها در مشارکت و همسویی با این کشورها نهفته‌!‌ هر چند که در جهان کنونی و بر اساس تجربه های اقتصادی و صنعتی کشورهای در حال توسعه یکی از راههای پیشرفت در جهانی شدن معنا پیدا می کند امّا باید پرسید که براستی تمامی مشکلات ما ریشه در عدم ارتباط و همکاری با این کشورها دارد؟ و با باز شدن درهای بسته شده چرخهای اقتصادی و صنعتی ما نیز به حرکت در خواهد آمد ؟ امّا بایستی اعتراف کرد که برخلاف تمامی جناحهای حزبی و گروهی در این سالها هیچگاه معیار و یا تعریفی دقیق و کارآمد از آنچه به عنوان اصلاحات و احزاب  اصلاح طلب در این کشور عنوان می گردد ارایه نگردیده و حتی اندیشمندان و پیشروان این گروه فکری تاکنون مسیر و تحلیلی برای آنچه مدنظر ایشان در جهت حرکت و خواست اجتماعی خواهد بود مطرح و مشخص نکرده اند که ما چه می خواهیم ،‌چه می گوییم ،‌و به کدامین مسیر در حرکت خواهیم بود!‌ شاید بتوان چنین گفت که : اصلاح طلبی در ایران یعنی مخالفت با طیف قدرت طلبان جناح مقابل همین و بس! بدون هیچ استراتژی و هیچ تاکتیکی!‌ که مورد خاص واعلای آن را می توان در انتخابات ریاست جمهوری این دوره با انصراف کاندیدای اصلاحات و همنوایی ایشان با اعتدالیون مورد ارزیابی قرار داد و چنین سوالی مطرح کرد که چرا و به چه مناسبت و با چه قرابت های فکری و اصولی این چنین شد؟ به همین معنا بهتر است چنین مطرح و عنوان کنیم که : اصلاحات در کشور ما هنوز گفتمانی است مجهول و نیازمند بحث های فراوان آکادمیک و تئوریهای اجتماعی تا بتوان به عنوان یک فکر کامل حزبی در جهت اداره ی امور کشوری و اجتماعی از آن استفاده نمود و از سویی با دیدی محتاطانه نسبت به عملکرد این گروه در تبانی سیاسی از مشکوک بودن این طیف نیز نباید به سادگی گذشت!‌ و سرانجام اینکه: ما برای روشن شدن این حرکت و حداقل در شهر خودمان و اهداف و برنامه های آتی این تشکل اجتماعی،‌تحقیق و جستجو خواهیم کرد و در شماره های آتی پیگیر نمایندگان فکری این گروه و طیف اجتماعی خواهیم بود.