یه راز بزرگ در این زندگی وجود داره و اون اینه که نقطه مقابل ترس امنیت نیست؛ بلکه نقطه مقابل ترس «ایمان» است. چرا یه پدر اجازه نمیده بچهاش به سفر بره چون میترسه امنیت بچهاش به خطر بیفته، چرا یه مادر جلوی بچهاش رو میگیره که با دوستانش بیرون نره، چون میترسه امنیت بچهاش به خطر بیفته…
چرا یه خانمی یا آقایی دائم گوشی همسرش رو چک میکنه، به خاطر اینکه میترسه امنیت زندگیش به خطر بیفته…
چرا یه آقایی کسب و کارش رو شروع نمیکنه و مدام امروز و فردا میکنه، چون نگرانه که از دایره امنش بیرون بیاد..
رفقا ما ریسک نمیکنیم چون میترسیم، چون نمیخوایم از دایره امنمون بیرون بیایم…
برای همین زندگی ما بر اساس حداقلها پیش میره، و این زندگی رشدی توش وجود نداره… مگه تو میتونی تمام روزنههای ترس رو تو زندگیت پوشش بدی؟! اگه تمام مقررات راهنمایی رانندگی رو رعایت کنی، ممکنه خودت تصادف نکنی ولی آیا میتونی یه کار کنی که دیگران با تو تصادف نکنند؟ نه! اگه تمام نکات فرزندپروری رو رعایت کنی آیا میتونی مواردی که دست تو نیست و بچهات رو به قهقرا میبره رو کنترل کنی؟ نه! تنها چیزی که میتونه جلوی اتفاقاتی که دست ما نیست رو بگیره «ایمان» است.
ایمان به اینکه یه کسی هست که هم منو بیشتر دوست داره هم زن و بچه من و هم خیر منو می خواد….
یه کسی هست که همین چیزایی که دست من نیست دست اونه… اگه هزار کیلومتر از زن و بچهام فاصله داشته باشم، ایمان به خدایی داشته باشم که اونها رو حفظ میکنه، دیگه ترسهام از بین میره … من باید تمام اون چیزی که دست منه رو انجام بدم؛ اما برای اون چیزی که دست من نیست، به خدایی بسپارن که همه چیز دست اونه… اونهایی که ایمان دارند ریسکپذیر میشن، نشخوار ذهنی کمتری دارن و لذت بیشتری از زندگی میبرن…
اونهایی که ایمان دارن حتی اگر اتفاقاتی براشون بیفته که نمیخواستن، چون میدونن جانان خواسته، میگن «پسندم آنچه را جانان پسندد»! خدایا تو سال جدید کمکمون کن از دایره امنمون بیرون بیایم و به دایره ایمانمون وسعت بدیم… صاحب این ایام یعنی امام علی علیه السلام فرمودند: ایمان در دل چون نقطه سفیدی پیدا میشود، هرچند ایمان افزوده شود آن نقطه سفید فزونی میگیرد.
