ایلقار نیوز : تاثیرپذیری وضعیت سیاسی-اجتماعی مشکین شهر از اوضاع عمومی کشور و کُنِش گَری گروه های سیاسی که به سختی می توان آن ها را حزب نامید در مقایسه با سایر شهرهای استان اردبیل از شدت پایین تری برخوردار است چرا که ۴ دوره ی اول مجلس که دولتی دست راستی و کابینه ای سوسیال در کشور حاکم بود مشکین شهری ها “احمد همتی” چپ را روانه مجلس کردند و در دوره ی حاکمیت راست های جوان بر دولت از ۸۷ تا ۹۲ آن ها اسدی آن زمان که در فعل و قول منطبق بر تعریف یک نامزد “اصلاحاتچی” بود روانه مجلس کردند. از این روی اگر مبنای نگارنده بر بیان سخن آخر در آغازِ سخن باشد پس گزینه انتخابی مشکین شهری ها به احتمال زیاد شخصی خواهد بود که به نسبت منتخبین سایر شهرها می توان او را کم تر معتدل نامید یا به عبارتی وی یا “چپ محکم” خواهد بود یا “راست محکم”.

ماراتون چهار نفره

چهره ی ملی ، دوران سپری شده

با نگاهی به سابقه ی کنش گری مشکین شهری ها در انتخابات مجالس شورای ملی و اسلامی می توان گفت در دروه ی قبل تَبِ عباسزاده مشکینی به دلیل نفوذ قابل قبول او در بدنه دولت احمدی نژاد محدود به دوره ای بود که از دید عامه ی مردم این نفوذ در سطح قشری یِ آمال شخصی آنان و دید کلانِ مصالح عمومی شهرستان (شرکت در مباحث تخصیص بودجه و میدان داری در مجلس به دلیل قرابت فکری با دولت و جهت دهی مجلس به دلیل شخصیت رسانه ای و …) گره گشا بود. حال که نامزد اشاره شده به دلیل تغییر سررشته داران دولتی از زیر دِین قول های دوره ی قبل در قبال اشخاص بر نیامده پس تخمین سازمان رای دوره ی قبل برای وی آن هم به صورت بی کم و کاست واقع بینانه به نظر نمی رسد. ناگفته نماند نتیجه ی مذاکرات اتمی نقش به سزایی در بلند تر کردن صدای مخالفین دولت که عمدتا وابستگان دولت قبل را شامل می شوند یا از سویی دیگر انزوای سیاسی آنان را در پی خواهد داشت که مستثنی دانستن عباسزاده مشگینی نیز از این اصل نیز منطقی به نظر نمی رسد.

هشت سال تمام ، نقطه سر خط

یونس اسدی با توجه به حرکات سیاسی خُرد نگرانه ای که در قبال انتصابات مسئولین شهرستانی داشته و اصرار شدیش بر ابقای برخی از نزدیکان دولت قبل در پست های حساس علی رغم علنی شدن نتایج منفی پافشاری هایش در این باب، دید مثبت جامعه رای دهندگان شهری را تا حد زیادی کدر کرده و به نظر نمی رسد از جانب نزدیکان غیر مسئولِ دولت در سطح استان نیز تمایل آنچنانی بر حمایت دوباره از وی وجود داشته باشد. از جانب دیگر اطرافیان یونس اسدی به نسبت دیگر کاندیداها که از افراد سیاسی یا اقتصادی تشکیل شده اند، عملا جمع نامتقارنی از نخبگان شهری را در بَرگرفته است که بیشتر این افراد حامیان نامزد هایی هستند که در ادوار مختلف مجال حضور مستقیم در عرصه رای را نداشته اند و هم زمان منتسب به جبهه اصلاحات بوده اند. علی هذا با عنایت به جمیع تفاسیر، یونس اسدی نیز سازمان رای خود را در ماههای پیش رو متزلزل و از هم گسیخته تر از اسفند ماه ۱۳۹۰ می بیند که به نظر نمی رسد با وصله و پینه یا حتی سرو صداهای رسانه ای پراکنده در ماه های باقی مانده یا تفاخر به افتتاح پروژه یِ گردشگری “پل معلق” که آغازین قدم های آن به لحاظ جذب و تشویق سرمایه گذار در دوران رقیب سرسخت وی یعنی ولی ملکی به ثمر نشست قابل ترمیم باشد. با نگاهی اجمالی به وضعیت فعلی وی رای نگارنده بر این است که سازماندهی دوباره ی سازمان رای یونس اسدی در میان رای دهندگان شهری ناممکن ولی در میان جامعه ی رای دهندگان روستایی مخصوصا در بخش ارشق بنا به دلایل متعدد که تشریح آن از حوصله ی این نوشته خارج است محتمل باشد.

همیشه هیئت مدیره ، همیشه در صحنه

ولی ملکی که نقطه ی ضعف پررنگ عدم تمدید اعتماد رای دهندگان مشکین شهری برای بار دوم نمایندگی مجلس در سال ۸۷ را با خود به سختی و زحمت یدک میکشد به پشتوانه ی پست فعلی در هیئت مدیره نامدارترین شرکت های صنعتی ایران و دایره بسیار گسترده ی مرتبطینش در دیوان و دستگاه دولتی و سازمان رای بینابینی اش در میان رای دهندگان شهری و روستایی و حفظ یاران دیرین اش از دهه ی هفتاد در عرصه انتخابات مشکین شهر امید فراوانی برای احیای روزهای از دست رفته ی جلوس بر صندلی سبز دارد و هم اکنون جدی ترین نشانه های این دورخیز نه در خفا که بسیار علنی پدیدار شده است. اما انچه که موقعیت ملکی را بسیار متزلزل میکند سابقه رای دهندگان مشکین شهری در عدم اعتماد به کسانی است که یکبار به هر دلیلی در عدم اعتماد مسبوق به سابقه بوده اند و ملکی نیز سابقه ی چنین مسئله ای را دارد.
زیبا سازی یِ تهران یا وکالت مشکین شهر، کدامیک؟!!

فتح اللهی  ،گزینه ای که اگر انتخابات حزبی بود و احزاب رای مردم را نمایندگی میکردند به دلایل و هزار و یک گانه از هم اکنون محتمل ترین گزینه ی نمایندگی بود. به نظر می رسد دولت در همه ی حوزه های انتخابیه به دنبال چنین شخصیت هایی است تا از آتش تند پایداری ها و راستی های باسابقه در حوزه هایی که اصلاح طلبان به دلایل مختلف از حضور در عرصه ی رقابت با آن ها محروم شده اند بکاهد و به سوی مجلسی معتدل و سازگار با دولت حرکت کند. رییس سازمان نوسازی شهر تهران است و شهردار اسبق تبریز و مناطق مختلف تهران فقط و فقط در صورتی اقبال سازماندهی رای خواهد داشت که از اردوگاه اصلاح طلبان مشکین شهری دود سفید حمایت واضح و بی قید و شرط از او بیرون بیاید و جناب اسدی خسته از ۸ سال خدمت صادقانه گزینه استراحت از صندلی نشینی مجلس را برگزینند و اساسا عطای نامزدی را بر لقایش ببخشند.از سویی دیگر اگر حامیان دولت و قالباف بتوانند فقط و فقط بر ده نامزد مشترک در تمام کشور اتفاق نظر داشته باشند بلا تردید فتح اللهی در راس این لیست ده نفره خواهد بود.

سخن آخر

همه ی مطالب گفته شده تحلیلی از سازمان رایِ نام آشنایانی است که با کُنِش های سیاسی خود در سطوح خرد و کلان از پیاده روی در خیاو چایی بعد از بیست و اندی سال تا مصاحبه ها و سر مقاله هایشان در روزنامه های سراسری، سودای صندلی های خوش نشین بهارستان را در سر دارند اما کلید پیروزی جای دیگری است.
نباید فراموش کرد نامزدهایی که از اساس برای شکستن ساختار رای و سیاه کردن اقبال نیمه روشن دیگران آمده اند تاثیر به سزایی در روند این گزینش عمومی و ساده تر کردن حل این معادله خواهند داشت که با رصد وضعیت سیاسی شهرستان انار این افراد در حال دو رقمی شدن است.
به اعتقاد نگارنده هر یک از این عزیزان که در جذب این نامزدهای خاکستری ( افراد با احتمال معجزه وار پیروزی)، حتی در صورت داشتن زاویه های فکری شدید در مسایل سیاسی –اجتماعی موفق تر عمل کند و توامان سازمان سازی رای خویشتن را در انشقاق پیکره ی رای رقبا با توسل به مدیریت این نامزد های نیم بند ببیند احتمال رهسپاری کم دردسر خود به بهارستان را بالاتر خواهد برد.