ایلقار نیوز:استاد محمدحسین بهجت تبریزی معروف به شهریار از شعرای مشهور معاصر در 27 شهریورسال ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت؛ این روز در تقویم جمهوری اسلامی ایران، تحت عنوان “روز شعر و ادب فارسی” نامیده میشود.

سیدمحمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در سال ۱۲۸۵ش در خانوادهای اهل ادب در تبریز به‌دنیا آمد. ایام کودکی او با جنبش آزادیخواهان مشروطه به رهبری ستارخان و باقرخان همراه بود. وی در کودکی با قرآن و دیوان حافظ آشنا شد و پس از تحصیل مقدمات حوزوی، به تهران رفت و وارد مدرسه دارالفنون گردید. شهریار سپس وارد مدرسه طب شد، ولی در پی یک جریان عاطفی و پس از ۵ سال تحصیل، بدون اخذ مدرک دکتری، تهران و دانشکده را ترک گفت و در خراسان وارد خدمت دولتی گردید. او در نیشابور به دیدار کمالالملک، نقاش مشهور رفت و شعری درباره وی سرود. شهریار از آن پس مدتی در تهران سکونت داشت و از سال ۱۳۱۹ش در تبریز اقامت گزید. وی هم‌زمان با اوجگیری نهضت اسلامی، با زبان شعر، انقلاب اسلامی را همراهی کرد. شهریار به‌عنوان یکی از مشهورترین غزلسرایان معاصر، معروف خاص و عام است. او غزلهای دلنشینِ بسیاری سروده که یادگار نخستین عشق آتشین اوست.

عشق عرفانی نیز در اشعار شهریار مقام والایی دارد و بر بیش‌تر شعرهای او سایه افکنده است. کلیات اشعار شهریار متجاوز از پانزده هزار بیت از قصیده و غزل و مثنوی و قطعه می‌باشد که در سه مجلد به چاپ رسیده است. بسیاری از خاطرات تلخ و شیرین از دورههای گوناگون زندگی، در اشعار شهریار منعکس است و با خواندن آنها میتوان گوشههایی از زندگی شاعر را از نظر گذراند. مجموعه اشعار حیدر بابا که به زبان ترکی سروده شده است یکی از آثار ماندگار و جاویدان در شعر و ادبیات ترکی می باشد که سمبل و نمادی از گذشته مردمان آذربایجان است که اکثر رسومات و زندگی اهالی را به زبان شعر سروده است و تبلوری از افکار و اندیشه های پاک مردمان آذربایجان می باشد . شهریار بیگمان در شاعری، استعدادی درخشان دارد که در سراسر اشعار او، روحی حساس و شاعرانه، موج‌زنان بر بال تخیلی پوینده و آفریننده در پرواز است. او به تجدد و نوآوری در شعر گرایش محسوسی داشت و اشعاری که برای نیما یوشیج و به‌یاد او سروده، حکایت از این موضوع دارد. شهریار در سال ۱۳۶۷ش در مراسم مجتمع هنر و ادبیات دفاع مقدس به دریافت لوح دست‌خط زرین حضرت امام خمینی (ره)، دیپلم افتخار و سکه یادبود مجتمع تحت ‌عنوان برگزیده شعر، نائل گردید. این شاعر شهیر سرانجام در بیست و هفتم شهریورماه سال ۱۳۶۷ هجری شمسی در سن هشتاد و دو سالگی در تهران درگذشت و در مقبرهالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. برای پاسداشت مقام ادبی استاد سیدمحمدحسین بهجت تبریزی معروف به شهریار و نکوداشت این شاعر پرآوازه، سالروز درگذشت وی برابر با بیست و هفتم شهریورماه، به‌عنوان روز شعر و ادب فارسی نام‌گذاری گردیده است.

هارا گئتدی او اورکلرده حکومت سورن انسان

وئرن عاشیق لره فرمان

ائلیه ن شاهد عشق ازله جانینی قوربان

او سینیق قلب لی شاعیر کی اوزون بیرسفر ائتدی

هاراگئتدی هاراگئتدی؟

شهره باخ ناله دی غوغادی هیاهودی فغاندی

خلقی گورگوزدن آخان یاشلاری قاندی

بو نه چیسگین نه دوماندی؟

غم چوکوب تبریزین اوسته

اللرین اوسته گئدیر قاره بورونموش غمه باتمیش

اوندا کیمدیر بئله مو ساکیمی یاتمیش

بونه صاندیقدی ؟ کیم آتمیش

بورولور غملی دنیزده

اونه موسی کی بوغوب لشکر فرعون دغانی

پورعمران کیمی داش قلب لره ورموش عصانی

چشمه لر جاری اولوبدور

دیلر ایمانلا دولوبدور

بو قیامت قوپاران غصه ده هر کیم کی یئتیشدی

باش آچیب آغلادی حسرت الینی باشینا ووردو

گاه قاچیب تابوتاساری گاه گئدیب دالدادا دوردو

تاکی شیون گویه قاخدی بو سسی داغلار ائشیتدی

ائشیدر ناله سی نی کیمسه اگر باخسا سهنده

»یئل اوتئلرده گزنده«

گوروسن بئیله سیزیلدیر:

بو یاشیل تئللری سندن سورا هورمک حارام اولسون

او خیال شانه سی سیندی

قوی بوچشمه بوگوزه م ده آجیشان بیر یارام اولسون

هی دئشیلسین قانی آخسین

یاندیریب باغریمی یاخسین

داها قان یاشدی آخیب غمدن اوتورموش اته گیمده

دئدیگین سئومه لی لاله

سن سیز ای گوللی باهاریم او چیچک صف لری یوخدور

غم چکیب دوره مه هاله

آغ بولود گورنه قارالدی

شهریاری یادا سالدی

باخ قویوب باشینی حیدربابانین چیگنینه آغلیر

غم چکیب شعله نه شیمشک

اویانیق قبلی نی داغلیر

نئیله سین داغ کی دویون مک لیگه خاطیر الی یوخدور

چاره سی یوخ ،غمی چوخدور

کونده لر وار آیاغیندا

اوچوروملار قا باغیندا

نئجه قاچسین؟ هارا قاچسین؟

اوره گیندن بوکدرلی دوگونو او نئجه آچسین

آما بیر گون یاناجاقدیر

اود دوتوب اودلاناجاقدیر

پوسگوروب اود نفسیندن سس چکیب آغلایاجاقدیر

اریمیش غصه لی قلبین توکه جک قانلی گوزوندن

اوغلو اولموش آنالار تک گئده جکدیر بیر اوزوندن

هوشا گلدیکجه قانارسان بئله غوغالی سوزوندن

اوخونار سیرری اوزوندن

شاعر اولمز نقده ر قانلی اورک یاش دولو گوز وار

بیر اوجاقدیر سوزو هر سینه ده اوندان نئچه کوز وار

خلق آلیشماقدادی یانماقدا نقدری کی بوسوز وار

قویماز احساس لاری سونسون

عشقدن اوزلری دونسون

هر سحر چرتسه گونش گوی چمنینده

شاعیرین یادی اورکده بیته جکدیر

شافاقین مزرعه سینده یوز چیچک بیردن آچاندا

گئنه غم یولچوسو قلبین یولون آزمیش ایته جکدیر

بیر اوشاق تا یئنه پروانه دالینجا قاچاجاقدیر

تا ثریا یئنه داش سینه سینه گل ساچاجاقدیر

لاله نین عشقینه سوسن یئنه تا دیل آچاجاقدیر

او سکوتلاردا او مرموز گئجه لرده او صفاده

قالاجاق شاعیرین آدی

او کیچیک کندلی قیز ال اوزادیب غنچه درنده

پالتارین دامدا سرنده

شهریار شعری کیمین ناخشالی فرشین توخویاندا

تئللرین ییرقاییب حیدربابا شعرین اوخویاندا

شهریاریم قالاجاقدیر

شهریاریم قالاجاقدیر

این شعر25 سال پیش برسرپیکر بی جان استاد شهریار خوانده شد تادر مقبره الشعرا دفن شود.دیگر مگرش به خواب بینم..

»دکتر ابراهیم اقبالی «