ایلقارنیوز: حدود سی سال است که در این قسمت از سرزمین ما ایران نسبت به ایجاد،توسعه و پرورش باغات اقداماتی انجام پذیرفته است واین عمل موجب تبدیل اکثر زمین‌های کشاورزی، که به‌صورت سنتی کشت می‌شد،به باغاتی گشته که معلوم نیست زیرساخت آن با چه معیاری‌های انجام پذیرفته است وبه هیچ لحاظ ازنظر اقتصادی قابل توجیه نیست.

درزمانی که دنیا به‌سوی تولید محصولات استراتژیک کشاورزی وبا اصلاح نژاد قدم برمی‌دارد معلوم نیست که ما به کدامین جهت از توسعه اقتصادی پایدار قدم برمی‌داریم و دیگری، اینکه کشاورزان چشم به آسمان دوخته‌اند که شاید امسال از سرمازدگی در امان باشیم و اگر هم‌چنین باشد آیا این محصولات خریداری هم خواهد داشت.مردم خود قضاوت کنند زمانی که باغات محصول آوری داشته و یا از شر نزولات آسمانی و جوی در امان نبوده چه تفاوتی داشته است.

اگر کسی به شغل کشاورزی مشغول است چه گناهی کرده که همواره باید در فقر زندگی کند و مسئولین در انجام‌وظیفه خود برای ایجاد بازار محصولات کشاورزی برای صادرات، عوارضی چشمگیر اخذ می‌نمایند. میوه‌ای که قیمت تمام‌شده آن بالای ۶۰۰ تومان است، تکلیفشان چیست که سیب را باقیمت ۵۰۰ تومان و انگور را کیلویی ۱۰۰۰تومان و یا هندوانه مغان کیلویی ۵۰ تومان به بازار عرضه  شود. اگر ما مسئولین فریاد مظلومی را نمی‌شنویم باید نظاره‌گر دستان پینه‌بسته کشاورزان فقیری باشیم که خود تولیدکننده‌اند و به‌جای دریافت سود توسط کشاورزان، آن را گمرک دریافت نماید. اگر برای آبیاری قطره‌ای و … بودجه مصوب نموده و توسعه می‌دهیم بهتر است برای جمع‌آوری باغات و تبدیل آن به زمین‌های زراعی جهت کشت سنتی اقدام کنیم. اگر نمی‌توانیم عرضه و تقاضا محصولات کشاورزی را ساماندهی کنیم بهتر است که کلیه امورات را به خودشان بسپاریم و اگر نمی‌توانیم نهاده‌های مطلوب کشاورزی را تأمین نماییم بهتر است به‌جای راه، چاه را به آنان نشان ندهیم.

کسی نمی‌داند که چه بلایی بر سر باغات این منطقه به وجود آمده است و صدای هیچ مسئولی پاسخگویی نیست

اما مسئولین باید بدانند که مسند قدرت،فقط برای خدمت به مردم است  ولکن حق مسئولین بی‌کفایت را با نفرین بر کف دستشان قرار خواهند داد و لازم است این را هم بدانیم که خویشتن را نباید به فضا و قدر بسپاریم.قضا و قدر در دستان ماست