ایلقار نیوز: سرپرستی خانواده توسط یک زن در جامعه ای که از کودکی او را برای این مسئولیت تربیت نمی کند، کاری بسیار سخت است که ناخواسته در زندگی برخی زنان جامعه اتفاق می افتد.
براساس تعریف‌های موجود و پذیرفته‌شده توسط سازمان بهزیستی کشور، در خانواده‌های ایرانی، معمولاً مرد (پدر) سرپرست خانواده محسوب می‌شود اما تحت شرایطی، چنین مسئولیتی بر‌عهده زنان (مادر) قرار می‌گیرد. زنان سرپرست خانواده بدون حضور منظم یا حمایت یک مرد، سرپرستی خانواده را به عهده دارند. شواهد نشان می‌دهد که حمایت‌های متولیان زنان سرپرست خانوار و زنان بدسرپرست به واقع در عمل نتوانسته است بار چندانی از دوش این قشر بردارد و این قشر در سکوت و در حاشیه یک تنه با انبوه مشکلات دست و پنجه نرم می کنند.
آمارهای اعلام شده مبنی برا فزایش روزافزون زنان سرپرست خانواده در استان اردبیل نگرانی های کارشناسان اجتماعی را برانگیخته است.
«خسرو امیدوار» معاون امور اجتماعی بهزیستی استان اردبیل در تازه ترین آمار خود در مرداد ماه جاری اعلام کرد بهزیستی استان حمایت از ۱۲ هزار نفر زن سرپرست خانوار را بر عهده گرفته است.
کمیته امداد یکی دیگر از نهادهای به نوعی مرتبط با زنان سرپرست خانواده است چرا که به دلیل مشکلات اقتصادی که گریبانگیر این خانواده ها می شود زنان برای حمایت به این اداره مراجعه می کنند. به گفته «بهروز زلالی» مدیر کل کمیته امداد امام خمینی استان اردبیل حدود 60 درصد از مددجویان با سرپرستی زن اداره می شوند که با افزایش روز افزون نیز مواجه است و نکته قابل توجه در آمارهای ارائه شده کاهش سن زنان سرپرست خانواده است.
کارشناسان معتقدند افزایش زنان سرپرست خانوار به منزله نمره منفی توسعه اجتماعی فرهنگی استان است و به گفته رویا احمدیان مدیر کل سابق بهزیستی استان شاید بتوان این نمره منفی را به اندازه ۳۰ درصد قائل شد.
در چنین شرایطی در حالی جنس فقر در اردبیل زنانه شده است که عمده دلایل سرپرست خانواده شدن زنان فوت سرپرست، از کار افتادگی و طلاق عنوان می شود.
آمار ورود به این جامعه هدف رشد شتابانی دارد که غفلت از توانمندسازی آنها مشکلات اجتماعی زیادی را در پی خواهد داشت.
در حال حاضر تلاش متولیان حمایت از زنان سرپرست خانواده مقطعی است و مهارت آموزی و توانمندسازی زنان بی سرپرست و بدسرپرست در حد ابتدایی انجام می گیرد که گاه در وضعیت آشفته بازار کار دچار مشکل می شوند و درآمدی که بار یک خانواده را بر دوش بکشند عایدشان نمی شود.
ارائه فرصت های شغلی و حقوق برابر برای زنان و پیشگیری از اعتیاد، طلاق و بیکاری می تواند در کاهش این آسیب اجتماعی موثر باشد.
در کنار آن برنامه های توانمندسازی باید رصد کامل از وضعیت این قشر بعد مهارت آموزی داشته باشد چرا که برنامه های مقطعی درد فقر زنان سرپرست خانواده را درمان نمی کند.
اگر برنامه های توانمندسازی به معنای واقعی انجام گیرد شاید تعادل مابین ورودی و خروجی این آمار بتواند از رشد روزآفزون زنان سرپرست خانواده نیازمند به حمایت مالی بکاهد.

پوپک قاسمی-دبیر روزنامه همشهری