ایلقار نیوز:تاریخ قویا” اشاره می کند که وقتی اسکندر مقدونی به آسیا قدم گذاشت از جاده های شاهی ایران که چهار ارابه می توانست با هم در آن حرکت کنند استفاده می کرد و آن جاده ها به نوشته منشی اسکندر از استحکام فراوانی برخوردار بود و این جاده هایی بود که کوروش دویست سال قبل از حمله اسکندر ساخته بود.(نقدی وند،عزیز. ۱۳۸۸)

موضوعی که در ذهن متبادر میشود اینست که چرا در کشوری مانند ایران که دارای شکوه و عظمت تمدن در گذشته و بسی فزون تر در عصر حاضر بوده؛ بعد از گذشت حدود هشت سال از شروع عملیات اجرایی ۱۵ کیلومتر مرحله اول بزرگراه مشگین شهر – اردبیل علیرغم آمار بالا و تاسف برانگیز تصادفات و تلفات انسانی در این مسیر، هنوز به اتمام نرسیده و دارای نواقصات تعجب برانگیزی (که شاید نشان از عدم لحاظ در نقشه های اجرایی و یا نداشتن برنامه ریزی مشخص و مدون برای عملیات اجرایی ست) می باشد! تا بحال شنیده بودیم که بعضی از جاده ها و اتوبان ها بعد از اتمام، بدون نصب علائم راهنمایی و رانندگی و خط کشی، بدون نصب حفاظ تاج پل، بدون گاردریل در نقاط حادثه خیز و … به بهره برداری رسیده اند! مثل اتوبان زنجان – تبریز، جاده اهر – تبریز (قسمت گویجه بئل)، جاده سرچم و سایر موارد.

و حال بحث اینست که به چه دلیل بخش های مختلف اجرای پروژه (پل سازی، اجرای زیرگذر و روگذر، حل و فصل موضوع معارضین و …) علیرغم زیرسازی و آسفالت ریزی قسمت اعظم پروژه (نزدیک به دو سال) از بدو شروع تا بحال، از حداقل هماهنگی برخوردار نبوده؟! که این مغایر با اصول طراحی و مدیریت کنترل  پروژه است.

منجمله: شروع نشدن و مبهم بودن نحوه اجرای اتصال تقاطع  وراغول –  قره درویش – مشگین – اردبیل، عدم زیرسازی حدود ۱۰۰ متر در جلوی جایگاه سوخت چند منظوره فتاحی که اخیرا” توسط خود اداره راه و شهرسازی مشگین شهر در دست اجراست!، تاخیر در اجرا و عدم اتمام پل روگذر سه راهی لگران، تاخیر در اجرا و عدم اتمام پل زیرگذر تقاطع آلنی- بیجق – مشگین – اردبیل، مبهم بودن نحوه ورود و خروج در سه راهی های روستاهای کوربلاغ، سواره، قره قیه، کنگرلو و همچنین شهرک صنعتی بعد از بهره برداری از بزرگراه.

شاید بی ربط نباشد با این همه اوصاف، این پروژه را پروژه تاخیری – فرسایشی بنامیم که البته صحت و سقم آنرا باید در پشت صحنه این ماجرا جست و شاید هم جواب این سوالات، ما را به سرمنشاء تراژدی جانسوز تلفات انسانی ناشی از تصادفات این جاده بی رحم! رهنمون سازد، که گویا جنگی مابین مردم مشگین شهر و این جاده در حال انجام است. البته تلفات بصورت یکطرفه!!!

• آیا وضعیت اقتصادی کشور در عدم بهره برداری بموقع پروژه دخیل بوده؟ و آنهم برای ۱۵ کیلومتر جاده!
• آیا علیرغم فریادهای نماینده شهرستان در خصوص تلفات این جاده، بی تفاوت بودن و اهمیت قائل نشدن به جان مردم مشگین شهر توسط مسئولین دولتی در کار بوده(که در اینصورت گناهی ست بس نابخشودنی) و یا اینکه فریادها گوش کر کن نبوده است؟!
• آیا مدیریت و کنترل پروژه ضعیف بوده است؟
• آیا پیمانکار مجری فاقد توان اجرایی لازم بوده؟
• آیا عمدا” و یا سهوا” چوب لای چرخ اجرای پروژه گذاشته می شود؟!

و شاید جواب بحث ما در دل این داستان باشد:

این داستان در مورد چهار فرد به نام های همه کس، یک کس، هرکس، هیچ کس است. هنگامی که یک کار مهم باید انجام شود، همه مطمئن هستند که یک کس آن را انجام خواهد داد. هر کس می توانست آن کار را انجام دهد، اما هیچ کس آن را انجام نداد. یک کس به این خاطر عصبانی شد چون این وظیفه همه بود. همه کس فکر کردند هر کس می توانست از عهده آن کار برآید، اما هیچ کس نفهمید که همه کس آن را انجام نخواهد داد. در نتیجه هر کس، آن چیزی را که هر کس باید انجام می داد، انجام نداد.

و کلام آخر اینکه از تمامی عزیزان و مسئولین استدعا دارم به این مطلب با دید نقد دلسوزانه از طرف یک شهروند بنگرند، چرا که بنده قصد تخطئه و زیر سوال بردن زحمات هیچ یک از عزیزان مسئول در گذشته و حال را ندارم.

 والعاقبه للمتقین-منصور حضی زاده