مردی که دستش را گرو گذاشت و فصل فصل بهار ایمان به رایگان برای ما خرید.

مرثیه ای برازنده ی قامت او نمی دانم، اما اگر می توانستم؛ مرثیه ای طولانی برای خودمان می سرودم.

قهرمان بی آلایش ما شاید صدها بار، از جلوی چشمانمان عبور کرده بود، اما چند بار، سیر، سلامش داده بودیم؟! اصلا آیا روزگار”اندیواتوریته” ، غیر از خودمان کسی را هم می توانیم ، ببینیم؟

دیری است که در “ماراتون” نفس گیر منیت اطرافیان، دوستان و برادران خود را لگد کوب خواهش های نفسانی خود کرده ایم؛ چه برسد به قهرمان و اسطوره ی دفاع مقدس و عشق کهنه.

بگذار ، قهرمانان ما،آرام و سربه زیر در گوشه ی تنهایی خود تمام شوند و صاحب منصبان بی درد و سیاست مداران زراندوز، در ساحت برق سکه ی خود، حمام افتاب بگیرند.

حساب و کتاب کنید، ببینید، بعد از این، چند میز ریاست برایتان رزرو شده است! ببینید چند هکتار دیگر از زمین های اطراف شهرمان را می توانید، قبضه کنید! چند قطعه ی دیگر از چشم انداز های شهر را می توانید ، تصاحب کنید؟

نگذارید، چیزی برای دیگران باقی بماند!! این تعهد شماست! روزگاری است که در این تعهد! سرگرمید، رهایش نکید.

شما آنچه را که می خواهید،می بینید. مگر قهرمان بی ادعایی که دستش را بذل کرده است و سرشار از رضایت و مجسمه ی قناعت است را می توانید ببیند؟ هرگز!!

قهرمانان ساده ترین و کوتاهترین راه را در زندگی خود انتخاب می کنند، نه برای رسیدن به خود بلکه دور شدن از خود (الهی هب لی کمال الانقطاع الیک) ما سخت ترین و پیچیده ترین مسیر را برای رسیدن به خود! در زندگی برمی گزیینیم، مثل کلاف سردرگم،اطراف خود می چرخیم. لبریز از لذتیم با پایانی مبهم و از «تهی سرشار …..»

قهرمان ما با یک دست، تمام آسمان را ورق زد. او رفت با دستی پر و دستان ما هنوز خالی است.«متبرک باد نام او» و «ما همچنان دوره می کنیم، شب را و روز را، هنوز را….»

روحش شاد و با شهیدان باد

علی علیزاده /مشکین رسا